Üzüldüğünde yalnız kalanlar ne yapar?
Küçülmüşlüğüyle, insan, hangi karanlığa sığar?
Bu üşüyüp durduğumuz gün ışıklarında
Bizi kim görür gölgelerimizden?
Verdiğimiz hesaplar ne zaman biter vicdanımıza,
Ki onun sınırını biz, çocukluğumuzun göz yaşlarından,
Ergenliğimizin ruh şehitlerinden ve olgun yaşlarımızın
Doğmak bilmez kanserinden ördük.
Katarı yola çıkan ne şanslıdır ölüme karşı!
Çaresizce bekleyen ne kadar yalındır hüznün karşısında!
Yürüsün şimdi içsel ordular cehennemin istilasına!
Biz girdiğimizde, orada kimse kalmayacak.
Oraya layık olduğumuzdan değil,
Bu soysuz yalnızlığımız, üç beş iyiye boyanmışın
Güzel cennetine nasıl sığar?
Yarın işçi bayramıdır;
Pek yaşasın içine ölen çocuklar!
Kahrolsun faşizm, kahrolsun hak etmeden yaşanmış
Yalnız karanlıklar...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder